Poppo ze Stavelot był XI-wiecznym benedyktyńskim opatem, który po duchowej przemianie porzucił życie szlacheckiego rycerza na rzecz monastycyzmu. Urodzony około 978 roku w Deinze, był jednym z najwcześniej udokumentowanych flamandzkich pielgrzymów udających się do Ziemi Świętej. Po powołaniu religijnym służył w kilku znaczących klasztorach, a ostatecznie został mianowany przez cesarza Henryka II na przełożonego opactw w Stavelot i Malmedy. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej.