Paweł z Tarsu, pierwotnie Saul z Tarsu, był chrześcijańskim apostołem, który w I wieku n.e. szerzył nauki Jezusa. Choć nie należał do grona Dwunastu Apostołów i nie znał Jezusa za Jego życia, uważa się go za jedną z najważniejszych postaci epoki apostolskiej. W latach 40. i 50. n.e. założył kilka wspólnot chrześcijańskich w Azji Mniejszej i Europie, a czternaście z dwudziestu siedmiu ksiąg Nowego Testamentu tradycyjnie przypisuje się jemu.