Jan Gualbert był włoskim benedyktyńskim mnichem i opatem żyjącym w XI wieku, urodzonym w szlacheckiej rodzinie Visdomini w pobliżu Florencji. Po decyzji o porzuceniu drogi zemsty w Wielki Piątek, wstąpił do zakonu benedyktynów w San Miniato. Jest najbardziej znany z założenia w 1036 roku zakonu vallumbrysańskich. Przez całe swoje życie zakonne był oddanym reformatorem, który aktywnie walczył z praktykami nepotyzmu i symonii w Kościele.