Bernardyn Realino był włoskim jezuitą żyjącym w XVI wieku, znanym ze swojej szerokiej działalności duszpasterskiej w Neapolu i Lecce. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Carpi, początkowo studiował prawo w Bolonii, gdzie uzyskał doktorat i pełnił różne funkcje miejskie, w tym sędziego i poborcy podatkowego. Jego życie zmieniło się po potężnym kazaniu w Neapolu, które zainspirowało go do wstąpienia do Towarzystwa Jezusowego w 1564 roku. Później stał się oddanym kaznodzieją, nauczycielem katechetyki oraz założycielem jezuickiego kolegium w Lecce.