Bonifacy I był biskupem Rzymu od 418 roku aż do śmierci w 422 roku. Jego wstąpienie na papieski tron nastąpiło po spornej elekcji, w której on i jego rywal, Eulaliusz, obaj rościli sobie prawo do urzędu. Spór został ostatecznie rozstrzygnięty przez cesarza Honoriusza, który uznał Bonifacego za prawowitego przywódcę. Jako współczesny Augustynowi Hipponteńskiemuemu, odegrał znaczącą rolę w administracji kościelnej i obronie praw Stolicy Apostolskiej. Urodził się w Rzymie około 370 roku, był synem prezbitera imieniem Iocundus.