Olaf II Norweg był monarchą, który panował w Norwegii od 1015 do 1028 roku. Urodzony w Ringerike około 995 roku, był synem drobnego króla Haralda Grenske. Po nawróceniu na chrześcijaństwo w wieku dorosłym, dążył do szerzenia wiary w całej Skandynawii. Jego panowanie zakończyło się po śmierci w bitwie pod Stiklestad w 1030 roku. Został później kanonizowany i jest wspominany jako centralna postać norweskiej tożsamości narodowej oraz kluczowy propagator wiary chrześcijańskiej w regionie.