Gennadiusz z Konstantynopola był urzędnikiem kościelnym z V wieku, który sprawował urząd patriarchy ekumenicznego Konstantynopola od 458 roku do śmierci w 471 roku. Pochodzący z Antiochii, był wysoko wykształconym pisarzem, który stosował dosłowne metody egzegetyczne właściwe dla szkoły antiocheńskiej. Podczas swojego panowania wyróżniał się umiejętnościami administracyjnymi oraz zaangażowaniem w utrzymywanie dyscypliny kościelnej. Odegrał istotną rolę w rozwiązywaniu problemów takich jak symonia oraz w zarządzaniu napięciami religijnymi wewnątrz Cesarstwa Bizantyjskiego, w tym w relacjach z ruchem monofizytów.