Harald SinozębyŚwięty · 911–985Harald Sinozęby był władcą z X wieku, który rządził Danią i sprawował niepewną zwierzchność nad Norwegią. Jako syn Gorma Starego i Thyry Dannebod skonsolidował władzę w dużej części Jutlandii i Zelandii. Jest najbardziej zapamiętany z wprowadzenia chrześcijaństwa wśród Duńczyków oraz z realizacji rozległych projektów infrastrukturalnych, w tym budowy kręgowych twierdz i ważnych mostów. Jego panowanie zakończyło się, gdy został obalony przez swojego syna, Świętosława Jastrzębiobrodego, co doprowadziło do jego rychłej śmierci.
Olaf II HaraldssonŚwięty · 995–1030Olaf II Norweg był monarchą, który panował w Norwegii od 1015 do 1028 roku. Urodzony w Ringerike około 995 roku, był synem drobnego króla Haralda Grenske. Po nawróceniu na chrześcijaństwo w wieku dorosłym, dążył do szerzenia wiary w całej Skandynawii. Jego panowanie zakończyło się po śmierci w bitwie pod Stiklestad w 1030 roku. Został później kanonizowany i jest wspominany jako centralna postać norweskiej tożsamości narodowej oraz kluczowy propagator wiary chrześcijańskiej w regionie.
Haakon V DługonogiŚwięty · 1270–1319Haakon V Norweg był monarchą Norwegii od 1299 roku aż do śmierci w 1319 roku. Jako młodszy syn króla Magnusa IV wstąpił na tron po śmierci swojego starszego brata, Eryka II. Jego rządy charakteryzowały się centralizacją władzy królewskiej i przesunięciem znaczenia administracyjnego w stronę Oslo. Jako ostatni męski władca z dynastii Sverre, jego śmierć doprowadziła do sukcesji jego wnuka, Magnusa Erikssona, poprzez linię jego córki Ingeborg.
Hans Nielsen Hauge1771–1824Hans Nielsen Hauge był wybitnym norweskim luteraninem, świeckim kaznodzieją i pisarzem, który żył w latach 1771–1824. Zapoczątkował znaczące odrodzenie pietystyczne znane jako ruch haugiański, który kładł nacisk na osobistą wiarę i praktyczne życie chrześcijańskie. Przez całe życie podróżował po całej Norwegii, aby szerzyć swoje przesłanie, co skutkowało czternastokrotnym uwięzieniem za głoszenie kazań bez oficjalnego zezwolenia. Poza działalnością religijną był płodnym pisarzem, który wydał trzydzieści trzy książki, oraz odegrał kluczową rolę w wczesnym rozwoju przemysłowym kraju.
Magnus Erlendsson, hrabia OrkneyŚwięty · 1075–1117Magnus Erlendsson był władcą Wysp Orkadejskich, który sprawował urząd hrabiego od 1106 roku do śmierci w 1117 roku. Urodzony około 1075 roku na wyspie Egilsay, był wnukiem Thorfinna Potężnego i Ingibiorg Finnsdottir. Poprzez linię żeńską posiadał pokrewieństwo z norweskimi monarchami Olafem II i Haraldem II. Często nazywany Magnusem Męczennikiem, jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i luterańskiej.
Hallvard VebjørnssonŚwięty · 1020–1043Hallvard Vebjørnsson był norweskim męczennikiem z XI wieku, czczonym jako patron Oslo. Urodzony około 1020 roku w zamożnej rodzinie rolników w Lier, według przekazów był spokrewniony z matką świętego Olafa. Zapamiętano go ze względu na śmiertelną decyzję o ochronie niewinnej ciężarnej kobiety, prawdopodobnie niewolnicy, która szukała schronienia. Według tradycji Hallvard zginął w pobliżu Drammen, zabity przez ludzi, którzy ścigali kobietę chronioną przez niego na łodzi.
Eysteinn ErlendssonŚwięty · 1120–1188Eysteinn Erlendsson był norweskim prelatem żyjącym w XII wieku, który sprawował urząd arcybiskupa Nidaros od 1161 roku aż do śmierci w 1188 roku. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w regionie Trøndelag, kształcił się w Paryżu w Saint-Victor. W okresie intensywnego konfliktu wewnętrznego w Norwegii odegrał decydującą rolę polityczną, koronując Magnusa Erlingssona, co pomogło ustanowić nowe prawo sukcesji. Jest zapamiętany dzięki swoim staraniom na rzecz wzmocnienia więzi między Kościołem norweskim a Rzymem.
Święta SunnivaŚwiętySunniva była chrześcijanką żyjącą w X wieku, urodzoną w Irlandii, która ostatecznie osiedliła się w Selje w Norwegii. Według tradycji hagiograficznej była irlandzką dziedziczką tronu, która uciekła z ojczyzny, aby uniknąć pogańskiego króla. Podróżowała na wybrzeże Norwegii wraz z bratem Albanem i kilkoma towarzyszami, zakładając wspólnotę na wyspach Selja i Kinn. Jest uznawana za patronkę diecezji Bjørgvin oraz całej zachodniej Norwegii.
Rögnvald Kali KolssonŚwięty · 1100–1158Rögnvald Kali Kolsson był norweskim hrabią Orkadów i pisarzem żyjącym w XII wieku. Urodzony około 1100 roku, prawdopodobnie w regionie Rogaland, został mianowany władcą wysp Orkady i Szetland przez króla Sigurda I w 1129 roku. Zapamiętano go jako przywódcę, inicjatora budowy katedry św. Magnusa w Kirkwall oraz osobę, która odbyła znaczącą pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Zginął w Caithness w 1158 roku z rąk byłego współpracownika, a później został uznany za świętego przez Kościół katolicki.
Eivind Berggrav1884–1959Eivind Berggrav był wybitnym norweskim biskupem luteraninem, który sprawował funkcję prymasa Kościoła Norwegii. Urodzony w Stavanger w 1884 roku, piął się po szczeblach hierarchii kościelnej, zostając biskupem Hålogalandu, a później biskupem Oslo. Jest najbardziej znany ze swojego odważnego przywództwa nad norweskim Kościołem podczas nazistowskiej okupacji kraju. Poza krajowymi działaniami oporu, Berggrav był znaczącą postacią w światowym ruchu ekumenicznym i pełnił funkcję przewodniczącego Bractw Biblijnych (United Bible Societies).- TTorfinn z HamarŚwięty · †1285Torfinn z Hamar był średniowiecznym norweskim biskupem sprawującym pieczę nad diecezją w Hamar. Urodzony w regionie Trøndelag, prawdopodobnie w Trondheim, przed objęciem urzędu biskupa mógł służyć jako mnich cysterski. Stał się centralną postacią w znacznym konflikcie między Kościołem a norweską monarchią, gdy król Eryk II odrzucił wcześniejsze przywileje duchowieństwa. Ta polityczna walka doprowadziła ostatecznie do wyjęcia Torfinna spod prawa, co zmusiło go do ucieczki z ojczyzny.
Karol SchillingPrzepodobny · 1835–1907Charles Schilling był norweskim kapłanem zakonu barnabitów i malarzem, urodzonym w Oslo w 1835 roku. Pierwotnie ateista, przeszedł na katolicyzm podczas studiów artystycznych w Düsseldorfie w wieku dziewiętnastu lat. Po nawróceniu ostatecznie porzucił karierę malarską, aby skupić się na modlitwie i działalności charytatywnej. Został święcimony na kapłana w Bourges we Francji w 1875 roku i służył jako duchowy kierownik w zakonie barnabitów. Podczas swoich ostatnich lat w Mouscron w Belgii, jego reputacja świętości przyniosła mu przydomki „wysoki święty” oraz „święty z Mouscron”.