D.O.M.

D.O.M.

Aktualności D.O.M.CzatSzukajAplikacjePowiadomienia
?Wybierz duszpasterzaDotknij, aby wybraćDProfilZaloguj się
Ustawienia
Centrum informacjiPomocInformacje prawneUstawienia plików cookie i pamięciAktualności
D.O.M.
CzatSzukajAplikacje
PowiadomieniaUstawienia

Kalendarz świętych

Grecja

  • Łukasz EwangelistaŚwięty · †84Święty Łukasz Ewangelista był apostołem i jednym z czterech Ewangelistów, któremu tradycyjnie przypisuje się napisanie Ewangelii według św. Łukasza oraz Dziejów Apostolskich. Urodził się w Antiochii, a zmarł w Tebach.
  • Andrzej ApostołŚwięty · 6 p.n.e.–60Andrzej Apostoł był rybakiem z Betsaidy żyjącym w pierwszym wieku i jednym z Dwunastu Apostołów Jezusa. Jako były uczeń Jana Chrzciciela, jest często uznawany za pierwszego ucznia, który poszedł za Chrystusem, a następnie przedstawił Mesjasza swojemu bratu, Szymonowi Piotrowi. Po Wniebowstąpieniu Jezusa podróżował szeroko jako misjonarz, głosząc Ewangelię w takich regionach jak Scythia, Thracja i Achaia. Tradycyjnie przypisuje mu się ustanowienie biskupstwa w Bizancjum, które później stało się siedzibą Patriarchatu Ekumenicznego w Konstantynopolu.
  • Filip ApostołŚwięty · 5–80Filip Apostoł był uczniem Jezusa z I wieku i jednym z Dwunastu Apostołów. Pochodził z Betsaidy, a w Nowym Testamencie jest identyfikowany jako osoba, która przedstawiła Natanaela Chrystusowi. Po zmartwychwstaniu podróżował szeroko jako misjonarz, głosząc Ewangelię w takich regionach jak Grecja, Syria i Azja Mniejsza. Tradycje chrześcijańskie różnią się w kwestii jego śmierci, wskazując, że mógł zostać zamordowany w Hierapolis poprzez ścięcie lub ukrzyżowanie, często wraz z Bartłomiejem.
  • Teodozjusz I WielkiŚwięty · 347–395Teodozjusz I był cesarzem rzymskim, który panował od 379 roku do swojej śmierci w 395 roku. Urodzony w Hispanii, awansował w hierarchii wojskowej pod przewodnictwem swojego ojca, zanim został mianowany na władcę imperium po śmierci Walensa. Jest on szczególnie znany jako ostatni władca rządzący całym Cesarstwem Rzymskim przed jego podziałem między jego dwóch synów, Arkadiusza i Honoriusza. Jako gorliwy chrześcijanin odegrał kluczową rolę w kształtowaniu polityki religijnej, ustanawiając wyznanie Nicejskie oficjalną doktryną ortodoksyjną.
  • Sykstus IIŚwięty · 215–258Sykstus II był papieżem żyjącym w połowie III wieku, który kierował Kościołem katolickim od 257 roku aż do swojej śmierci w 258 roku. Urodzony w Grecji, pracował nad naprawą zerwanych relacji między Kościołem rzymskim a różnymi wspólnotami wschodnimi i afrykańskimi. Za panowania cesarza Walerianusa stał się celem intensywnych prześladowań religijnych. Ostatecznie został stracony w Rzymie przez ścięcie – śmierć tę podzieliło z nim kilku jego diakonów, w tym słynny L powinowaty (Laurence) z Rzymu.
  • Święty SzczepanCudotwórca · 1–36Święty Szczepan był diakonem w pierwszej społeczności chrześcijańskiej w Jerozolimie w I wieku. Zidentyfikowany jako jeden z siedmiu diakonów ustanowionych do zarządzania rozdawnictwem żywności dla wdów, tradycyjnie czczony jest jako protomartyr, czyli pierwsza osoba, która zginęła za wiarę chrześcijańską. Według Nowego Testamentu jego kazania wywołały znaczne napięcia wśród członków lokalnej synagogi, co doprowadziło do jego procesu przed Sanhedrynem. Po przemówieniu dotyczącym historii Izraela został stracony przez ubicie kamieniami, czego świadkiem był Saul z Tarsu, który później stał się apostołem Pawłem.
  • AnterosŚwięty · †236Anteros był biskupem Rzymu, który sprawował swoją funkcję od późnego 235 roku do śmierci na początku 236 roku. Urodzony w Petilia Policastro, jako syn Romulusa, prawdopodobnie miał greckie pochodzenie i mógł być byłym niewolnikiem. Objął urząd po deportacji papieża Pontiana na Sardynię. Podczas krótkiego okresu sprawowania urzędu mianował biskupa dla miasta Fondi. Podczas gdy niektórzy historycy sugerują, że był męczennikiem, inni uważają, że zmarł podczas prześladowań prowadzonych przez cesarza Maksymina Trakijczyka.
  • HormizdasŚwięty · 450–523Hormizdas był biskupem Rzymu w VI wieku, sprawującym urząd papieski od 514 roku do śmierci w 523 roku. Urodzony w Frosinone, przed wyborem był znaczącym duchownym w okresie schizmy laurecjańskiej. Jego pontyfikat charakteryzował się wysiłkami dyplomatycznymi mającymi na celu zakończenie schizmy akacjanistycznej, długotrwałego podziału między Kościołem wschodnim a zachodnim. Dzięki zdecydowanym negocjacjom i konkretnym wymaganiom teologicznym, z powodzeniem doprowadził do zjednoczenia Stolicy Rzymskiej i Konstantynopola, przywracając komunię między tymi regionami.
  • Anastazjusz I430–518Anastazjusz I był wschodnio rzymskim cesarzem, który panował w latach 491–518. Urodzony w Dyrrachium, był zawodowym urzędnikiem państwowym, który wstąpił na tron w wieku 61 lat po tym, jak został wybrany przez wdowę po swoim poprzedniku, Zenona. Jego administracja wyróżniała się znaczną poprawą gospodarki cesarskiej, biurokracji oraz stabilności fiskalnej. Choć był chrześcijaninem monofizytyckim, co wywoływało napięcia religijne, jego udane reformy finansowe zapewniły silny fundament dla przyszłych rządów Justyniana I.
  • Klemens AleksandryjskiŚwięty · 150–215Klemens Aleksandryjski był chrześcijańskim teologiem i filozofem żyjącym pod koniec II i na początku III wieku. Urodzony w Atenach, podróżował szeroko po Grecji, Azji Mniejszej, Palestynie i Egipcie, zanim osiadł w Aleksandrii. Tam nauczał w Szkole Katechetycznej, gdzie był mentorem tak znamienitych postaci jak Orygenes. Jako neofita o pogańskim pochodzeniu, integrował klasyczną filozofię grecką, w szczególności stoicyzm i platonizm, ze swoją chrześcijańską myślą. W swoich pismach dążył do zharmonizowania hellenistycznych tradycji intelektualnych z nauką wiary.
  • Konstantyn XI PaleologŚwięty · 1404–1453Konstantyn XI Paleolog był ostatnim panującym cesarzem Cesarstwa Bizantyjskiego, sprawującym władzę od 1449 do 1453 roku. Urodzony w Konstantynopolu jako syn cesarza Manuela II i serbskiej szlachcianki Heleny Dragaš, był zdolnym dowódcą wojskowym, który wcześniej pełnił funkcję despoty Morei. Jego panowanie charakteryzowało się staraniami o uzyskanie pomocy wojskowej z Zachodu poprzez unię kościelną oraz desperacką obroną stolicy przed Imperium Osmańskim. Zginął w walce podczas upadku Konstantynopola, co zakończyło istnienie Cesarstwa Wschodniorzymskiego.
  • HyginŚwięty · †142Hygin był urodzonym w Grecji biskupem Rzymu, który sprawował urząd papieski od około 138 roku do swojej śmierci około 142 roku. Przypisuje mu się, że podczas krótkiego okresu sprawowania władzy uporządkował hierarchię kościelną oraz ustanowił konkretne role i przywileje duchowieństwa. Wprowadził również praktykę wyznaczania rodziców chrzestnych, którzy mieli wspierać nowych chrześcijan przez całe ich życie. Choć niektóre tradycje sugerują, że zginął jako męczennik, zapisy historyczne tego nie potwierdzają; został pochowany na wzgórzu watykańskim w pobliżu grobu św. Piotra.
  • Grzegorz IIŚwięty · 669–731Grzegorz II był rzymskim szlachcicem z VIII wieku, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 715 roku do śmierci w 731 roku. Przed wyborem na papieża piastował kilka funkcji na dworze papieskim, służąc m.in. jako diakon oraz bibliotekarz Kościoła rzymskiego. Jest szczególnie rozpoznawalny dzięki swojemu oporowi wobec polityki ikonoklastycznej cesarza bizantyjskiego Leona III. Postawa ta pomogła ukształtować przyszłą władzę świecką papiestwa poprzez wpływ na relacje między Rzymem a Wschodem.
  • WitalianŚwięty · 600–672Witalian był biskupem Rzymu w VII wieku, który sprawował urząd papieski od 657 roku do śmierci w 672 roku. Urodzony w Segni, kierował Kościołem w okresie znaczących napięć teologicznych, szczególnie w związku z kontrowersją monoteletyczną. Próbował utrzymywać stosunki dyplomatyczne z bizantyjskim rządem cesarskim, jednocześnie broniąc ortodoksyjnych stanowisk. Jego przywództwo obejmowało również zarządzanie złożonymi relacjami z różnymi siedzibami regionalnymi, w tym z arcybiskupstwem Rawenny oraz duchowieństwem w Anglii.
  • IrenaŚwięty · 752–803Irena Ateńska była bizantyjską cesarzową, która wywodziła się ze szlacheckiej greckiej rodziny i stała się potężną liderką polityczną. Po wyjściu za mąż za cesarza Leona IV sprawowała regencję w imieniu swojego syna, Konstantyna VI, a później rządziła Cesarstwem Bizantyjskim jako jedynowładcza cesarzowa w latach 797–802. Jej najważniejszą rolą było zakończenie pierwszego okresu ikonoklazmu poprzez zwołanie drugiego soboru nicejskiego w 787 roku, który przywrócił kult ikon religijnych.
  • Leon IIŚwięty · 611–683Leon II był urodzonym na Sycylii prelatem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 682 roku do śmierci w 683 roku. Jako przedstawiciel papiestwa bizantyjskiego, był ceniony przez współczesnych za sprawiedliwość prawną i szeroką wiedzę. Podczas krótkiego pontyfikatu koncentrował się na podtrzymywaniu decyzji Szóstego Soboru Powszechnego oraz zarządzaniu relacjami kościelnymi zarówno z Cesarstwem Bizantyjskim, jak i lokalnymi władzami w Italii.
  • Adeodat IIŚwięty · †676Adeodat II był benedyktyńskim mnichem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 672 do 676 roku. Urodzony w Rzymie około 621 roku, był synem Jovinianusa i należał do klasztoru Sant'Erasmo al Celio. Podczas swojego stosunkowo krótkiego panowania koncentrował swoje wysiłki na fizycznej restauracji różnych miejsc kultu oraz na egzekwowaniu dyscypliny monastycznej. Jego rządy przypadły na okres, w którym papiestwo znajdowało się pod wpływem Cesarstwa Bizantyjskiego.
  • ZachariaszŚwięty · 679–752Zachariasz był papieżem w VIII wieku, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 741 roku aż do śmierci w 752 roku. Urodzony w Santa Severina w rodzinie greckiego pochodzenia, był ostatnim przywódcą papiestwa bizantyjskiego. Podczas swojego pontyfikatu działał jako sprawny dyplomata i skuteczny administrator, poruszając się w złożonych układach politycznych obejmujących Longobardów, Franków i Cesarstwo Bizantyjskie. Jest zapamiętany ze względu na swój znaczący wpływ polityczny oraz wysiłki na rzecz ochrony interesów Kościoła w tym burzliwym okresie.
  • Bonifacy IVŚwięty · 550–615Bonifacy IV był benedyktyńskim mnichem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 608 do 615 roku. Urodzony w Marsice, wcześniej służył jako diakon pod przewodnictwem papieża Grzegorza I, zarządzając dobrami kościelnymi. Podczas swojego pontyfikatu promował życie monastyczne i zasłynął przekształceniem panteonu w kościół chrześcijański po uzyskaniu zgody od cesarza. Podejmował również kontakty z wczesnym Kościołem angielskim, konsultując sprawy kościelne z biskupem Mellitusem z Londynu.
  • MarcjanŚwięty · 392–457Marcjan był cesarzem wschodniorzymskim, który panował w latach 450–457. Urodzony w Tracji około 392 roku, awansował w hierarchii wojskowej, służąc jako domesticus pod dowództwem Aspara. Po śmierci Teodozjusza II, Marcjan wstąpił na tron w wyniku porozumienia politycznego, które obejmowało małżeństwo z siostrą zmarłego cesarza, Pulcherią. Jego rządy charakteryzowały się znaczącymi zmianami w polityce zagranicznej i doktrynie religijnej, w tym zaprzestaniem płacenia trybutu Hunom oraz zwołaniem soboru chalcedońskiego.
  • Seweryn†640Seweryn był rzymskim biskupem wybranym na papieża w październiku 638 roku. Jego krótkie panowanie zostało zdefiniowane przez znaczący konflikt teologiczny z cesarzem bizantyńskim Herakliuszem. Ponieważ odmówił on poparcia monoteletyzmu, władze cesarstwa wstrzymywały formalne uznanie jego wyboru przez ponad osiemnaście miesięcy. Ten polityczny pat wiązał się z próbami grabieży pałacu Laterańskiego oraz wywieraniem nacisku na nowego pontyfika za pośrednictwem lokalnych urzędników. Choć jego władza została ostatecznie zatwierdzona w maju 640 roku, zmarł zaledwie dwa miesiące później, w sierpniu tego samego roku.
  • Jan VII650–707Jan VII był urodzony w Grecji papież, który przewodniczył Kościołowi katolickiemu od 705 roku do swojej śmierci w 707 roku. Urodzony w Rossano w rodzinie bizantyjskiego urzędnika, był pierwszym pontyfikatem będącym synem wysokiej rangi cesarskiego kuratora. Podczas swojego krótkiego panowania nawigował między złożonymi napięciami politycznymi, utrzymując bardziej kooperatywne więzi z Longobardami we Włoszech niż z cesarzem Justynianem II. Jego kadencja charakteryzowała się trudnościami w zarządzaniu cesarskimi żądaniami dotyczącymi kanonów religijnych po poprzednich soborach kościelnych.
  • Eugeniusz IŚwięty · †657Eugeniusz I był rzymskim kapłanem żyjącym w VII wieku, który sprawował urząd papieża od 654 roku do śmierci w 657 roku. Urodzony w Rzymie jako syn Rufinianusa, wstąpił na stolicę apostolską po usunięciu jego poprzednika, Marcina I, w trakcie kontrowersji monoteletycznej. Podczas krótkiego panowania próbował łagodzić napięcia teologiczne epoki, wysyłając legatów do Konstantynopola i odmawiając odpowiedzi na niejednoznaczny list patriarchy Piotra. Jest uznawany za świętego w kilku tradycjach chrześcijańskich.
  • Focjusz I WielkiŚwięty · 827–896Focjusz I Wielki był bizantyjskim dostojnikiem duchownym, uczonym i mężem stanu z IX wieku, który sprawował urząd patriarchy ekumenicznego Konstantynopola w dwóch różnych okresach. Pochodzący z szlacheckiej rodziny, stał się centralną postacią intelektualną swojej epoki, znaną z ogromnej erudycji w dziedzinach obejmujących zarówno teologię, jak i nauki przyrodnicze. Jego przewodnictwo charakteryzowało się znacznymi sporami kościelnymi, w tym schizmą fotiańską, oraz jego wysiłkami na rzecz chrystianizacji Słowian. Uznawany za świętego w Kościele Prawosławnym, pozostaje kluczową postacią w historii Bizancjum.
  • AgatonŚwięty · 574–681Agaton był papieżem w VII wieku, który przewodniczył Kościołowi rzymskokatolickiemu od czerwca 678 roku aż do swojej śmierci w styczniu 681 roku. Urodzony w Palermo, prawdopodobnie przeniósł się do Rzymu po najazdach na Sycylię, gdzie wcześniej pełnił funkcję skarbnika kościelnego. Jego pontyfikat charakteryzował się staraniami o rozwiązanie sporów teologicznych oraz dyplomatycznymi relacjami z cesarzem bizantyńskim. Jest uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej za swoje przywództwo i zasługi religijne.
  • Święta HelenaŚwięty · 250–330Helena Augusta była rzymską Augustą i matką cesarza Konstantyna Wielkiego. Urodzona około 250 roku w Bitynii, prawdopodobnie wywodziła się z niskich warstw społecznych, by stać się partnerką cesarza Konstancjusza Chlorusa. Odegrała znaczącą rolę w wczesnej ekspansji chrześcijaństwa w IV wieku. Po panowaniu swojego syna udała się w pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie według tradycji odnalazła Prawdziwy Krzyż. Zmarła w Konstantynopolu około 330 roku i jest czczona jako święta w kilku tradycjach chrześcijańskich.
  • Sabinian530–606Sabinian był katolickim kapłanem i dyplomatą, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 604 roku do śmierci w 606 roku. Urodzony w Blera, wcześniej służył jako apokrysiariusz przy dworze cesarskim w Konstantynopolu za czasów papieża Grzegorza I. Jego rządy przypadły na okres, w którym papiestwo znajdowało się pod wpływem Cesarstwa Wschodniorzymskiego. Był czwartą osobą pełniąca funkcję przedstawiciela cesarskiego w Konstantynopolu, która została ostatecznie wybrana na papieża.
  • MaurycjuszŚwięty · 539–602Maurycjusz był cesarzem bizantyńskim, który panował od 582 do 602 roku. Urodzony w Arabissus, awansował w hierarchii wojskowej, stając się skutecznym generałem, zanim został wybrany na następcę i zięcia Tyberiusza II. Jako ostatni władca dynastii Justyniana, jego rządy charakteryzowały się znaczącymi kampaniami wojskowymi zarówno na Wschodzie przeciwko Persji Sasanidów, jak i na Bałkanach przeciwko Awarom. Mimo sukcesów strategicznych, jego próby rozwiązania problemu niestabilności finansowej imperium doprowadziły do buntu żołnierzy, co skończyło się jego egzekucją.
  • Zenon Izauryjczyk425–491Zenon był wschodniorzymskim cesarzem, który panował w latach 474–491, z krótką przerwą w 475 roku. Pierwotnie nazywany Tarasym i pochodzący z Izaurii, zyskał na znaczeniu jako sojusznik cesarza Leona I, który wykorzystywał jego izaurijskie powiązania, aby przeciwdziałać wpływom germańskich przywódców. Po ożenku z córką cesarza, Ariadną, Zenon ostatecznie wstąpił na tron. Jego panowanie charakteryzowało się staraniami o ustabilizowanie Cesarstwa Wschodniego pośród znaczących buntów wewnętrznych oraz intensywnych sporów religijnych dotyczących natury Chrystusa.
  • Manuel II Paleolog1350–1425Manuel II Paleolog był cesarzem bizantyjskim, który panował od 1391 do 1425 roku. Urodzony w Konstantynopolu, mierzył się z okresem intensywnej presji jako wasal Imperium Osmańskiego. Aby chronić swoje królestwo przed ekspansją osmańską, odbył liczne podróże po Europie Zachodniej, odwiedzając różne dwory królewskie w celu prośby o pomoc militarną. Jako uczony i pisarz, był również mnichem, przyjmując w krótkim czasie przed śmiercią śluby zakonne pod imieniem Matthaios. Jest zapamiętany jako władca, który starał się ocalić swoje imperium poprzez dyplomację i międzynarodowe sojusze.
Aktualności D.O.M.CzatSzukajAplikacjeDProfil